Hoffmann’s Polycarboxylate Cement یک سمان دندانپزشکی بر پایه زینک پلیکربوکسیلات (Zinc Polycarboxylate Cement) است که برای سمانکردن و تثبیت برخی رستوریشنها و وسایل دندانپزشکی به کار میرود.
این سمان از جمله مواد کلاسیک در دندانپزشکی ترمیمی و پروتز محسوب میشود و به دلیل چسبندگی نسبتاً مناسب به ساختار دندان و سازگاری پالپی مطلوب، جایگاه مشخصی در میان سمانهای دندانپزشکی دارد.
در این سیستم، پودر عمدتاً حاوی اکسید روی (Zinc Oxide) است و مایع بر پایه Polyacrylic Acid / Polyalkenoic Acid تهیه میشود.
واکنش اسید–باز بین این دو جزء باعث تشکیل ماتریکس پلیکربوکسیلات و سخت شدن سمان میشود.
سمان زینک پلیکربوکسیلات از نخستین سمانهایی است که با هدف ایجاد اتصال شیمیایی به ساختار دندان توسعه پیدا کرد.
برخلاف Zinc Phosphate Cement که عمدتاً از طریق گیر مکانیکی عمل میکند، گروههای کربوکسیلات موجود در اسید پلیاکریلیک میتوانند با یونهای کلسیم موجود در هیدروکسیآپاتیت واکنش دهند.
در نتیجه، سمان میتواند تا حدی به مینای دندان و عاج متصل شود.
البته میزان این اتصال به اندازه و کیفیت اتصال در سمانهای رزینی مدرن نیست؛ بنابراین نباید Hoffmann’s Polycarboxylate Cement را از نظر قدرت باند با Resin Cement مقایسه کرد.
سیستمهای Zinc Polycarboxylate Cement معمولاً از دو جزء تشکیل میشوند:
پودر عمدتاً بر پایه:
است.
مایع معمولاً حاوی:
است.
هنگام مخلوط کردن پودر و مایع، واکنش اسید–باز آغاز میشود و یونهای روی با زنجیرههای پلیاسید واکنش داده و ساختار نهایی سمان را ایجاد میکنند.
سمان پلیکربوکسیلات هافمن میتواند در کاربردهای سمانکردن دندانپزشکی استفاده شود، از جمله:
انتخاب این سمان باید بر اساس نوع رستوریشن، طراحی پروتز، میزان گیر مکانیکی و شرایط دندان پایه انجام شود.
یکی از ویژگیهایی که باعث شد سمانهای پلیکربوکسیلات در دندانپزشکی مورد توجه قرار بگیرند، زیستسازگاری نسبتاً مناسب با پالپ است.
اسید پلیاکریلیک موجود در این سیستم، نسبت به اسید فسفریک موجود در Zinc Phosphate Cement، وزن مولکولی بالاتری دارد و نفوذ آن به داخل توبولهای عاجی محدودتر است.
به همین دلیل، این سمان معمولاً اثر تحریککنندگی کمتری نسبت به Zinc Phosphate Cement دارد.
البته این موضوع به معنی بیاثر بودن کامل روی پالپ نیست و در دندانهای با پالپ بسیار نزدیک یا شرایط کلینیکی خاص، انتخاب ماده باید با دقت انجام شود.
یکی از تفاوتهای مهم Zinc Polycarboxylate Cement با Zinc Phosphate Cement، قابلیت ایجاد اتصال شیمیایی ضعیف تا متوسط به ساختار دندان است.
گروههای کربوکسیلات موجود در پلیاسید میتوانند با کلسیم هیدروکسیآپاتیت تعامل داشته باشند.
با این حال، قدرت اتصال این سمان با سیستمهای باندینگ و سمانهای رزینی مدرن قابل مقایسه نیست.
بنابراین در مواردی که رستوریشن به چسبندگی بالا نیاز دارد، باید سیستم سمان مناسبتر بر اساس اندیکاسیون انتخاب شود.
یکی از پارامترهای مهم در سمانهای دندانپزشکی، Film Thickness است.
سمان باید بعد از اختلاط قابلیت قرارگیری بین سطح داخلی رستوریشن و دندان را داشته باشد و مانع از نشستن کامل رستوریشن نشود.
به همین دلیل، نسبت صحیح پودر و مایع اهمیت زیادی دارد.
افزایش بیش از حد پودر میتواند ویسکوزیته را افزایش دهد و باعث شود رستوریشن بهطور کامل روی دندان ننشیند.
از طرف دیگر، کاهش بیش از حد پودر میتواند خواص مکانیکی و قوام نهایی سمان را تحت تأثیر قرار دهد.
بنابراین باید نسبت اختلاط و زمان کار دقیقاً مطابق دستورالعمل سازنده رعایت شود.
روش استفاده بسته به نسخه و بستهبندی محصول متفاوت است، اما روند معمول سمانهای پلیکربوکسیلات شامل موارد زیر است:
سطح دندان و رستوریشن باید از آلودگی، خون، بزاق و مواد اضافی پاک شود.
مقدار پودر و مایع طبق دستورالعمل سازنده اندازهگیری میشود.
پودر معمولاً بهصورت تدریجی به مایع اضافه شده و با اسپاتول مناسب مخلوط میشود.
برای سمانکردن، مخلوط باید قوامی داشته باشد که امکان قرارگیری مناسب رستوریشن و نشستن کامل آن را فراهم کند.
سمان در سطح داخلی رستوریشن قرار گرفته و رستوریشن روی دندان Seat میشود.
پس از رسیدن سمان به مرحله مناسب، مواد اضافی اطراف حاشیهها حذف میشوند.
یکی از عوامل مهم در عملکرد سمان پلیکربوکسیلات، زمان و تکنیک اختلاط است.
اختلاط بیش از حد یا استفاده از نسبت نامناسب پودر به مایع میتواند:
را تحت تأثیر قرار دهد.
بنابراین بهتر است به جای استفاده از یک نسبت عمومی، نسبت اختلاط اعلامشده توسط Hoffmann برای همان محصول رعایت شود.
در کنار مزایا، این ماده محدودیتهایی نیز دارد:
بنابراین نباید این محصول را جایگزین تمام انواع Resin Cement، Glass Ionomer Cement یا Resin-Modified Glass Ionomer دانست.
| ویژگی | Polycarboxylate | Zinc Phosphate |
|---|---|---|
| پایه | Zinc Oxide + Polyacrylic Acid | Zinc Oxide + Phosphoric Acid |
| اتصال به دندان | دارد | عمدتاً مکانیکی |
| تحریک پالپ | نسبتاً کم | بیشتر |
| قدرت مکانیکی | متوسط | مناسب |
| Adhesive Cement محسوب میشود؟ | خیر، به معنای مدرن | خیر |
| نیاز به نور | ندارد | ندارد |
| کاربرد کلاسیک | سمانکردن رستوریشنها | سمانکردن رستوریشنها |
خیر.
انتخاب سمان به نوع رستوریشن و شرایط دندان بستگی دارد. برای مثال در رستوریشنهایی که Retention مکانیکی کافی ندارند یا نیاز به Adhesive Cementation دارند، استفاده از سمان پلیکربوکسیلات ممکن است انتخاب مناسبی نباشد.
در مقابل، در رستوریشنهایی که طراحی مناسب و گیر مکانیکی کافی دارند، سمانهای پلیکربوکسیلات میتوانند گزینهای قابل استفاده باشند.
یک سمان دندانپزشکی بر پایه Zinc Polycarboxylate است که برای سمانکردن برخی رستوریشنها و کاربردهای پروتزی استفاده میشود.
بله. گروههای کربوکسیلات میتوانند با کلسیم موجود در ساختار دندان برهمکنش داشته باشند؛ اما قدرت این اتصال با سمانهای رزینی مدرن قابل مقایسه نیست.
خیر. این نوع سمان از طریق واکنش شیمیایی پودر و مایع سخت میشود.
بله، در مواردی که طراحی رستوریشن و گیر مکانیکی مناسب باشد.
بهطور معمول خیر. برای ونیرهای کامپوزیتی یا سرامیکی که نیازمند Adhesive Bonding هستند، سمان رزینی مناسبتر است.
Hoffmann’s Polycarboxylate Cement یک سمان کلاسیک Zinc Polycarboxylate است که از ترکیب پودر و مایع تشکیل شده و از طریق واکنش اسید–باز سخت میشود. مهمترین ویژگی آن نسبت به Zinc Phosphate، قابلیت برهمکنش شیمیایی با ساختار دندان و سازگاری پالپی مناسبتر است.
این ماده بیشتر برای سمانکردن رستوریشنهای ثابت با گیر مکانیکی مناسب کاربرد دارد و نباید آن را با سمانهای رزینی چسبنده که برای Adhesive Cementation طراحی شدهاند، یکسان دانست.
در حال بررسی درخواست شما هستیم 
